فراموشی رمز ورود؟
عضویت در سایت
   Aletaha.ir RSS

اشعار ولایی آخر صفر / گروه فرهنگی طاها

    اشعار ولایی آخر صفر / گروه فرهنگی طاها


    اشعار ولایی آخر صفر / گروه فرهنگی طاها


    بصیرت هست نور حق به دلها منجلی ست
    روشنی چشم ما از پرتو نور ولی ست
    این حماسه خلق شد از گوشه چشم حضرتش
    کوری چشم حسودان عشق ما سید علی ست

    اصغر چرمی
    به آستان رفیعت ، مرا نگاهی کن
    منم گدای حریم شما ، نگاهی کن
    تو آن امام رئوفی منم فقیر توام
    به دست خالیم ای شه بیا نگاهی کن
    چه شد که من به سرای تو دعوتم امروز؟
    کنار پای ضریحت شها نگاهی کن
    میان پنجره فولاد تو چه غوغا بود
    به گوشه چشم طبیبت رضا نگاهی کن
    به کنج مرقد زیبای تو نشستم من
    به چشم زاویه بینت جدا نگاهی کن
    شنیده ام که میایی سه جا به بالینم
    بیا به جان جوادت ، مرا نگاهی کن
    میان صحن و سرایت دو بال دارم من
    منم کبوتر گنبد طلا نگاهی کن
    گدای کوی تو آقا عجب دلی دارد
    به یک غزل شد اسیرت بیا نگاهی کن

    اصغر چرمی



    خواب ديـدم قبرتــان آخر طـلـايي مي شود

    بُغض مانده در گلو عُقده گشايي مي شود

    دور قـبـر پـاكـتـان بـا دسـت عُشّاق حسـن

    خشت ها بر روي هم،بر پا بنايي مي شود

    گـنـبـد و گـلـدسـتـه و ايــوان زيـبـاي بــقـيـع

    عـاقـبـت يــك صـبـح زيـبا رونمايي مي شود

    ايــن دل پُـر درد مـن بــا يــاد اربــاب كـريــم
    در مـيـان صـحـن مشغول گدايي مي شود

    بــا نــواي گــرم مـدّاحـان پــاك اهـل بـــيــت
    در حـريـم فاطمه نـغـمـه سرايـي مي شود

    بــا سـلامي رو بـه سوي مـرقـد پاك حسين

    در بـقيـعِ عـشـق، دلها كـربـلايـي مي شود

    بــا تــوسـل بــر غـريـب نـيـنـوا در صـحـنـتـان

    از تـمـام زائـــران مشكل گشايي مي شود

    اصغر چرمي



    پسر فاطمه‌ام غصه بود بنیادم
    سند غربت من این حرم آبادم

    خاک فرش حرم و گنبد من تکهٔ سنگ

    صحن من پر شده از غربت مادر زادم

    عزت عالمیان بسته به یک موی من است

    کی مذلِّ عربم؟ کشته این بیدادم

    شاه بی لشگرم و غربت من تا به کجاست…

    زهر با سوز تمام آمده بر امدادم

    هر چه خوردم ز خودی خوردم و از زخم زبان

    تا که جدم ز جنان کرد ز غم آزادم*

    هر زمین خورده مرا یاری خود می‌خواند

    چون که در یاری افتاده ز پا استادم

    هر دم از کوچه گذشتم بدنم درد گرفت

    سجده بر خاک به مظلومه سلامی دادم

    گر چه شد حائل ضربه سه حجاب صورت

    خون دیوار در آورده چنان فریادم

    یک تنه جمع نمودم بدنش از کوچه

    صحنه بردن مادر نرود از یادم

    دشمنت تیر به تابوت زد و خنده کنان

    گفت از داغ دل فاطمه دیگر شادم

    قاسم نعمتی



    کریم اهل بیتم بی یاور و حبیبم

    به کی بگم خدایا تو خونمم غریبم

    با این کبودی تن شبیه مادرم من

    من با دلی شکسته تنها ترین امامم

    حرفای بد شنیدم در پاسخ سلامم

    غم را به دل نهفتم به زینبم نگفتم

    زینب خدا نگهدار رفتم با قلب پر درد

    زهر جفا رسید و از غصه راحتم من

    از غم رها شدم من حاجت روا شدم من

    یه بانوی رشیده شد قامتش خمیده

    تو گوشمه هنوزم صدای یک کشیده

    راهش تو کوچه بستن گوشوارشو شکستن

    مادر برام دعا کرد تو کوچه زنده موندم

    خاک رو چادرش رو با گریه می‌تکوندم

    دیدم که تار میبینه روی زمین میشینه
    قاسم نعمتی



    من بی دل آمدم که تو دلدار من شوی

    غمدیده آمدم که تو غمخوار من شوی

    شادم که در حریم تو افتاده بار من

    آیا شود ز لطف خریدار من شوی

    خودرا ز راه دور کشاندم به کوی تو

    دلخسته آمدم که مددکار من شوی

    هر طور راحتی ، بزن ، اما نمی روم

    این بار آمدم که فقط یار من شوی

    من ورشکسته گنهم می‌شود؟ شبی

    یوسف شوی و گرمی بازار من شوی

    عمرم به باد رفته به داد دلم برس

    من آمدم که مونس من یار من شوی

    آقاییم همیشه ز سلطانی شماست

    یک عمر نوکرم که تو سالار من شوی

    خوانم میان صحن تو تا روضه ی حسین

    گویا که از وفا تو گرفتار من شوی

    پیچیده باز در حرم تو صدای من

    دست شماست روزی کرب و بلای من

    قاسم نعمتی



    یا محمّد من به درگاهت پناه آورده ام

    چلچراغ اشک در این بارگاه آورده ام

    دست هایم هر دو خالی، دیدگانم پر ز اشک

    خون دل، داغ جگر با سوز و آه آورده ام

    من همه بارِ گنه، تو رحمةٌ للعالمین

    رحمةٌ للعالمین، بار گناه آورده ام

    اشگ خجلت، دامن آلوده، بار معصیت

    جسم خسته، بارِ سنگین، رنج راه آورده ام

    پرده های معصیت بستند چشمم را ولی

    رو به این در، هوای یک نگاه آورده ام

    روسیاهم، معصیت کارم، بدم، آلوده ام

    هر که هستم بر در رحمت پناه آورده ام

    یا محمّد شستشویم ده به آب رحمتت

    نامه ای چون رویم از عصیان سیاه آورده ام

    چشم گریان من و گم گشته قبر فاطمه

    یک فلک سیّاره در اطراف ماه آورده ام

    یا محمّد بر تو و بر دخترت زهرا سلام

    از خراسان رضا روحی فداه آورده ام

    با همه آلودگی محصول من مهر شماست

    میوه های نخل «میثم» را گواه آورده ام

    استادسازگار



    از اشک، نگاه لاله گونی دارد

    داغ از همه لاله‌ها فزونی دارد

    جای گله، خون از دهنش می‌جوشید

    یعنی که ز غربت، دل خونی دارد

    سيدمهدي حسيني




    آسمان مدینه غمبار است

    شهر، آشوب و کار دشوار است

    بعد از این مکر و حیله بسیار است

    چشم های علی گهر بار است

    رنگ زهرا شبیه دیوار است

    یک منادی به کوچه راه افتاد

    خبر از رحلت نبی می داد

    آه از بی کرانۀ بیداد

    مرتضی مانده بود بی امداد

    وای از رهبری که بی یار است

    یک طرف پیکر نبی بر جا

    آن طرف تر سقیفه ای برپا

    مرگ بر آن نشست و آن شورا

    که شده حاصلش غریبیِ ما

    امت مصطفی عزادار است

    غسل و کفن نبی حکایت داشت

    علی از غربتش روایت داشت

    خصم داعیۀ ولایت داشت

    فاطمه از عدو شکایت داشت

    نعش خیر البشر در آزار است

    بر زمین پیکر پیامبر است

    آب غسل و کفن هنوز تر است

    صحبت هیزم و هجوم و در است

    یاس را فصلِ برگ و بار و بَر است

    سینۀ گُل چه جای مسمار است

    اَبَتاه این چه وقت رفتن بود

    ای پدر فصلِ یاریِ من بود

    غنچه ام را گهِ رسیدن بود

    دورِ یاسِ تو پر ز دشمن بود

    گوئیا دور دور کفار است

    رفتی ای طالعِ سپیدۀ من

    قبله اَت قامت کشیدۀ من

    رفتی ای خاک تو به دیدۀ من

    تا نبینی قد خمیدۀ من

    داغ من داغ آل اطهار است

    من که گفتم بدونِ مادر نَه

    زندگی دور از پیمبر نه

    دیدنِ بی کسیِ حیدر نه

    مردن آری، خزان رهبر نه

    بر سرم آمد آنچه دشوار است

    چونکه دین تو بی حبیب شود

    چه کسی بر علی مجیب شود

    تو نبینی حسن غریب شود

    و حسینت شبیه سیب شود

    طشت و گودال و تَل چه خونبار است

    تو نبینی سری بریده شود

    و رگ حنجری دریده شود

    نور چشمت به خون طپیده شود

    زینبت مثل من خمیده شود

    شأن عصمت مگر به بازار است

    این مدینه چه ها به خود بیند

    کاروان تو را به خود بیند

    رجعت از کربلا به خود بیند

    پیرهن پاره را به خود بیند

    آسمان مدینه غمبار است

    محمود ژولیده



    شبی که نور زلال تو در جهان گـم شد

    سپیده جامه سیه کرد و ناگـهان گم شد

    ستاره خـــون شد و از چشم آسمان افتاد

    فلک ز جلـــوه فرو ماند و کهکشان گم شد

    به باغ سبز فلک ، مــــهر و مــــاه پژمـــــردند

    زمین به سر زد و لبخند آســـمان گــم شد

    دوبــــاره شب شد و در ازدحـــــام تاریکـی

    صـــــدای روشن خورشید مهربـان گم شد

    پس از تـــو، پرسش رفتن بدون پاسخ مـاند

    به ذهــــن جــاده ، تکاپوی کـــاروان گم شد

    بهـــــار، صید خزان گشت و باغ گل پژمـــرد

    شبی که خنده ی شیرین باغبـــان گم شد

    ترانـــــــه ار لب معصوم « یــــاکریــم » افتاد

    نسیم معجـزه ی گل ، ز بوستان گم شد

    شکست قلب صبـــــور فرشتگـــان از غـم

    شبی که قبـله ی توحید عاشقان گم شد

    رسید حضـــــــــرت روح الامین و بر سر زد

    کشید صیحه ز دل ، گفت : بوی جــان گم شد

    نشست بغض خدا در گلوی ابراهـیـم

    شبی که کعبه ی جان ، قبله ی جهـان گم شد

    غرور کعبه از این داغ ناگهان پاشید

    نمـاز و قبله و سجاده و اذان گـم شد

    « ستاره ای بدرخشید و ... » ، تسلیت ای عشق !

    ز چشم زخم شب فتنه ، ناگهـان گم شد

    به عـزم وصف تو دل تا که از میان برخاست

    قلـم به واژه فرو رفت و ناگهـان گم شد

    به هفت شهر جمــال تو ای دلیل عشق !

    شبیه حضــرت عطار، می توان گم شد

    به زیــر تیغ غمت، در گلـوی مجنونــم

    ز شوق وصل تو، فریـاد « الامان » گم شد

    از آن دمی که دلــم خوش نشین داغت شد

    به مرگ خنده زد و از غم جهــــــــان گم شد

    رضا اسماعيلي



    نبود تاب و توانی که وا کند لب را

    گرفت با نگه خود سراغ زینب را

    خبر رسید و سراسیمه خواهرش آمد

    دوان دوان به کنار برادرش امد

    رسید و چادر خود را که از سرش انداخت

    نگاه حیرت خود بر برادرش انداخت

    صدای گریه و آه بلند می آمد

    زبان خواهر دلخسته بند می آمد

    کمی بریده بریده صدا زد ای حسنم

    دو چشم خود بگشا ای ستم کشیده ، منم!

    عزیز مادر من باز خونجگر شده ای

    شبیه مادرمان دست بر کمر شده ای

    چرا عزیز دلم رد خون به لب داری

    چه چشم بی رمقی و چقدر تب داری

    غریب فاطمه رنگ تنت عوض شده است

    شبیه فاطمه پیراهنت عوض شده است

    شنیده ام که چه رنجی ز یار می بینی

    شنیده ام که دو روز است تار می بینی

    بگو پس از تو غم عالمین را چه کنم

    اگر حسین بفهمد حسین را چه کنم

    گرفته اشک دلم را صدای عبدالله

    ببین که کشته مرا گریه های عبدالله

    خودت بگو چه کنم اشک و آه قاسم را

    بگو چگونه بگیرم نگاه قاسم را

    نگاه طفل به جان دادن پدر سخت است

    نگاه بر تو و طشت و غم جگر سخت است

    گذشت واقعه و بعد غسل دادن ماه

    به عزت و شرف لااله الا الله

    تن غریب وطن را بلند می کردند

    تن شریف حسن را بلند می کردند

    برادران همه رفتند زیر تابوتش

    فرشته ها همه بردند سوی لاهوتش

    کنار قبر پیمبر دوباره فتنه رسید

    شکوه و جلوه تشییع مجتبی را دید

    گذشت لحظه ای و فتنه ای به راه انداخت

    به سوی جمع کماندارها نگاه انداخت

    کنار قبر نبی صحنۀ جدل شده بود

    تلافی همه از کینۀ جمل شده بود

    کنار قبر نبی از دل عقده واکردند

    و از کمان همگی تیر را رها کردند

    صدای ناله واغربتا به گوش آمد

    چنان که غیرت عباس هم به جوش آمد

    چقدر داغ جگرسوز تو زمینگیر است

    به روی پیکرت هفتاد چوبه تیر است

    ولی به کرب و بلا چهار هزار تیر انداز

    هزارها لبه تیر تیز در پرواز

    به سمت ساقی لب تشنگان فرود آمد

    نکرد رحمی و تا عمق جان فرود آمد

    مجتبي شكريان همداني



    در مدح تو باید که ببندیم دهان را

    وقتی که بریدند ادیبانه زبان را

    ای آینه ی حسن خدا، یوسف مصری

    با آمدنت تخته کند زود دکان را

    بازار سر زلف تو از بسکه شلوغ است

    انگشت به لب کرده زلیخا صفتان را

    وصف مژه ها و خم ابروت مرا کشت

    زحمت نده صیاد دگر تیر و کمان را

    با تکه کلافی به وصال تو رسیدم

    زهرا به حسابم زده این سود کلان را

    تا سفره ی احسان کرم خانه تان هست

    سائل نخورد ثانیه ای غصه ی نان را

    زرتشت مسلمان شده ی چشم خمارت

    انداختی از چشم همه دیر مغان را

    ما بهتر از این روضه، بهشتی نشناسیم

    بهتر که بچسبیم همین نقد جهان را

    با طشت نگو، کوچه ی غم خون جگرت کرد

    ترسم که به زینب برساند جریان را

    وحيدقاسمي


    تیغ ابرویت غزل را در خطر انداخته

    پیش پایت از تغزل بسكه سر انداخته

    مرد این میدان جنگ نابرابر نیستم

    تیر مژگانت ز دست دل سپر انداخته

    بنده ای ؟ پروردگاری ؟ این شکوه لایزال

    شاعرانت را به اما واگر انداخته!

    نامی از میخانه ها نگذاشت باقی نام تو

    باده را چشم خمارت از اثر انداخته

    ساقی معراج، عرش گنبد خضرایی ات

    جبرئیل مست را از بال و پر انداخته

    كار دیگر از ترنج و دست هم، یوسف گذشت

    تیغ، سرها را به اظهار نظر انداخته

    سود بازار نمك انگار چیز دیگری است!

    خنده ات رونق ز بازار شكر انداخته

    عاشق و معشوق ها از هجر رویت سوختند

    عشق تان آتش به جان خشك و تر انداخته

    این تنور داغ مدح چشم هایت؛ مهربان

    نان خوبی دامن اهل هنر انداخته

    مهربانی نگاهت، ای صبور سر به زیر

    دولت شمشیر را از زور و زر انداخته

    تا سبكباری دل، چوب حراجت را بزن

    چین زلفت در سرم شوق سفر انداخته

    آمدم بر آستانت در زنم ، یادم نبود!

    میخ سرخی كوثرت را پشت در انداخته

    وحيدقاسمي
    مهرت به کائنات برابر نمی شود

    داغی ز ماتم تو فزون تر نمی شود

    از داغ جانگداز تو ای گوهر وجود

    سنگ است هر دلی که مکدر نمی شود

    ظلمی که بر تو رفت ز دست ستمگران

    بر صفحه ی خیال مصوّر نمی شود

    ای آنکه شد جنازه ات آماج تیر کین

    اینگونه ظلم با گل پرپر نمی شود

    بی بهره از فروغ ولای تو یا حسن

    مشمول این حدیث پیمبر نمی شود

    فرمود دیده ای که کند گریه بر حسن

    آن دیده کور وارد محشر نمی شود

    دارم امید بوسه ی قبر تو در بقیع

    افسوس می خورم که میسر نمی شود

    با این ستم که بر تو و بر مدفنت رسد

    ویران چرا بنای ستمگر نمی شود؟

    آن را چه دوستی است «موید» که دیده اش

    از خون دل ز داغ حسن، تر نمی شود

    سيدرضا مؤيد

    هر عاشقی ست در طلبت أیها الرّسول

    اَلجَنَةُ لَهُ وَجَبَت أیها الرّسول

    عالم هنوز تشنه ی درک حضور توست

    أرض و سماست در طلبت أیها الرّسول

    روشن شده است تا به ابد عالم وجود

    از سجده ی نماز شبت أیها الرّسول

    تو می روی و در دل هر کوچه جاری اَست

    عطر متانت و ادبت أیها الرّسول

    آماده ی سفر شدی و با وصیتت

    جان ها اسیر تاب و تبت أیها الرّسول

    گفتی رضای فاطمه شرط رضای توست

    خشم خداست در غضبت أیها الرّسول

    اما تو چشم بستی و یک شهر درد و داغ

    شد سهم یاسِ جان به لبت أیها الرّسول

    اجر رسالت تو ادا شد ولی چه زود

    بی تو نصیب فاطمه شد چهره ای کبود

    يوسف رحيمي




    قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلوات الله علیه:

    "مَـنْ أَتَـانِی‏ زَائِـراً، وَجَبَـتْ‏ لَـهُ‏ شَفَـاعَتِـی‏،

    وَ مَنْ‏ وَجَبَتْ لَهُ شَفَاعَتِی، وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ"


    كامل الزیارات، ص 13، الباب 2، ح 9

    صفر تمام شد و طی نشـد عزای حسن

    هزار حیف که شد زهر کین جزای حسن

    بـه غربتش چـه بگویـم، رسـول اکـرم گفت

    که ماهیان همه گرینـد از بـرای حسن

    اگرچه آب شد و سوخت بی‌صدا چون شمع

    محیط، پر شده از اشک بی‌صدای حسن

    بـه حشـر بـا گـل لبخنـد می‌شـود محشور

    خوشا کسی که کند گریه در عزای حسن

    گمـان نبـود نمـک‌ناشناس‌هــا بـه ستـم

    کنند خنجـر خود را فرو به پای حسن

    هنـوز بـر بـدنش زخـم‌ تیرهــا پیــداست

    هنوز شهر مدینـه است کربلای حسن

    کسی که فاطمـه را کشت قاتل حسن است

    به روز حشر شهادت دهد خدای حسن

    ز بـس بـه پیکـر پاکش نشست تیـر ستـم

    به روی شانه بدن گشت نی‌نوای حسن

    غـریبِ شهـر مدینه، غـریب رفت بـه خاک

    غریب‌تر حرم و صحن با صفـای حسن

    از آن زمان که خـدا خلق کـرد «میثم» را

    دل شکستـۀ او بــود آشنـای حسـن

    استادسازگار
    از بس که از فراق تو دل نوحه گر شده

    روزم به شام غربت و غم تیره تر شده

    آزرده گشت خاطرت از کرده های من

    آقا ببخش نوکرتان دَردِسَر شده

    تنها خودت برای ظهورت دعا کنی

    وقتی دعای من ز گنه بی اثر شده

    از شام هجر یار بسی توشه می برد

    آنکس که اهل ذکر و دعای سحر شده

    بودم مریض و روضه ی تو شد دوای من

    حالم به لطفتان چقدر خوب تر شده

    رفت از نظر محرّم و آقا نیامدی

    حالا بیا که آخرِ ماه صفر شده

    بعد از دو ماه گریه به غم های کربلا

    حالا زمان ندبه به داغی دِگر شده

    یَثرب برای فاطمه نقشه کشیده است

    یَثرب چقدر بعدِ نبی خیره سر شده

    باید که بعد از این به غم مادرت گریست

    فصل شروع ماتم خیرُالبشر شده

    از شعله های پشتِ در خانه ی علی است

    گر آتشی به کرب و بلا شعله ور شده

    آن روز اگر به صورت مادر نمی زدند

    لطمه دگر به چهره ی دختر نمی زدند

    جوادپرچمي


    باید مرا گلیم مسیر نگار کرد
    زیر قدوم فاطمی‌ات خاکسار کرد



    مهر تو را بهشت بخواهد نمی‌دهم

    در ماجرای عشق نباید قُمار کرد



    فخر علی و فاطمه بر تو عجیب نیست

    وقتی خدا به داشتنت افتخار کرد



    من که به دست هیچ ‌کسی رو نمی‌زنم

    نانت مرا به شغل گدایی دچار کرد



    هر چند آفریده خدا چهارده کریم

    اما یکی از آن همه را سفره‌دار کرد



    ما را پیاده کرد سر سفره شما

    این کشتی حسین که ما را سوار کرد



    باید به بازوی حسنی‌ات دخیل بست

    ورنه نمی‌شود که جمل را مهار کرد



    خشمت نیاز نیست در آن جا که می‌شود

    با قاسم تو قافله را تار و مار کرد



    ارزان تو را فروخت به حرف معاویه

    زهری به کام تشنه تو روزه‌دار کرد



    زهری که می‌شکافت دل سنگ خاره را

    در حیرتم که با جگر تو چه کار کرد

    باید مرا گلیم مسیر نگار کرد
    زیر قدوم فاطمی‌ات خاکسار کرد



    مهر تو را بهشت بخواهد نمی‌دهم

    در ماجرای عشق نباید قُمار کرد



    فخر علی و فاطمه بر تو عجیب نیست

    وقتی خدا به داشتنت افتخار کرد



    من که به دست هیچ ‌کسی رو نمی‌زنم

    نانت مرا به شغل گدایی دچار کرد



    هر چند آفریده خدا چهارده کریم

    اما یکی از آن همه را سفره‌دار کرد



    ما را پیاده کرد سر سفره شما

    این کشتی حسین که ما را سوار کرد



    باید به بازوی حسنی‌ات دخیل بست

    ورنه نمی‌شود که جمل را مهار کرد



    خشمت نیاز نیست در آن جا که می‌شود

    با قاسم تو قافله را تار و مار کرد



    ارزان تو را فروخت به حرف معاویه

    زهری به کام تشنه تو روزه‌دار کرد



    زهری که می‌شکافت دل سنگ خاره را

    در حیرتم که با جگر تو چه کار کرد



    زهرا شنیده بود تنت تیر می‌خورد

    تابوت را برای همین با جدار کرد

    علي اكبر لطيفيان


    زهرا شنیده بود تنت تیر می‌خورد
    تابوت را برای همین با جدار کرد
    علي اكبر لطيفيان

    تا بصیرت هست نور حق به دلها منجلی ست
    روشنی چشم ما از پرتو نور ولی ست
    این حماسه خلق شد از گوشه چشم حضرتش
    کوری چشم حسودان عشق ما سید علی ست
    اصغر چرمی
    اي تُـربت تـو باغ و بهارم آقـا
    بــا ياد غمت اشك ببارم آقـا
    در روز جزا بجز تو ارباب غريب
    امّيد به هيچ كـس ندارم آقـا
    اصغر چرمي
» بازگشت | تاریخ : 10 دی 1392 | توسط : admin2 | بازدیدها : 1 183 | نظرات : 0

بازدید کننده گرامی ، بنظر می رسد که شما عضو سایت نیستید .
پیشنهاد می کنیم در سایت ثبت نام کنید و یا وارد سایت شوید.

اضافه کردن نظر جدید

    
نام شما :
ایمیل شما :
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent
کد امنیتی :
عکس خوانده نمی شود
کد را وارد کنید :

 
    

2013 © Designed by: ALETAHA | سرویس RSS خبری : RSS خبری RSS خبری | ALETAHA